Mula pa noong bumagsak ang tao sa kasalanan, may tatlong kaaway na patuloy na nagpapahirap sa buhay ng tao: kasalanan, ang diyablo, at ang kamatayan. Kahit gaano ka-advance ang mundo—may teknolohiya, medisina, at kaalaman—hindi pa rin kayang talunin ng tao ang tatlong ito.
Kasalanan ang sumisira ng relasyon.
Ang diyablo ang nanlilinlang at nagtutulak palayo sa Diyos.
At ang kamatayan ang pinakahuling paalala na limitado ang buhay ng tao.
Pero sa plano ng Diyos, hindi sila ang huling salita.
Isa sa pinakadakilang tagumpay ng plano ng Diyos ay ito: darating ang araw na ang lahat ng ito ay ganap na wawakasan.
“Ang kahuli-hulihang kaaway na lulupigin ay ang kamatayan.”
(1 Corinto 15:26)
Ang tagumpay na ito ay hindi pansamantala. Hindi ito pause lang. Ito ay final at eternal.
(Pahayag 20:10)
Ibig sabihin, ang sakit, luha, takot, at pangamba na nararanasan natin ngayon ay hindi permanente. May wakas ang lahat ng ito.
Sa kasalukuyan, kahit ang mga mananampalataya ay nakikipaglaban pa rin sa kasalanan. May temptation, may kahinaan, may mga pagkakataong nadadapa tayo. Minsan iniisip natin, “Ganito na lang ba palagi?”
Ang sagot ng Diyos: Hindi.
Darating ang araw na:
wala nang tukso,
wala nang pagbagsak,
wala nang guilt na bumabagabag sa konsensya.
Hindi lang papatawarin ang kasalanan—ito ay tuluyang aalisin.
Ngayon, we fight sin daily. Pero darating ang araw na hindi na tayo lalaban dahil wala na itong kapangyarihan.
This gives us hope today: kahit mahirap ang laban ngayon, hindi ito habang-buhay.
Minsan parang malakas ang kaaway. Parang nananalo ang kasamaan. Parang tahimik ang Diyos habang may kaguluhan sa mundo. Pero malinaw ang sinasabi ng Biblia: limitado ang kapangyarihan ni Satanas.
“Ang Diyablo… ay itinapon sa lawa ng apoy… at pahihirapan magpakailanman.”
(Pahayag 20:10)
Hindi pantay ang laban.
Hindi uncertain ang ending.
Sigurado ang panalo ni Cristo.
Ang diyablo ay maingay, pero talo na. Kaya kahit may spiritual battle tayo ngayon, hindi tayo nakikipaglaban para manalo—nakikipaglaban tayo mula sa panalong naipanalo na ni Jesus sa krus.
This truth changes how we live:
Hindi tayo dapat mabuhay sa takot,
Hindi tayo dapat mabuhay sa guilt,
Hindi tayo dapat mabuhay na parang talo.
Ang kamatayan ang pinakakinatatakutan ng tao. Kahit gaano ka ka-strong, ka-yaman, o ka-talino—lahat ay haharap sa kamatayan.
Pero dahil kay Cristo, ang kamatayan ay natalo na.
“Nilamon ng tagumpay ang kamatayan.”
(1 Corinto 15:54)
Para sa mananampalataya, ang kamatayan ay hindi pagkatalo—ito ay pintuan patungo sa buhay na walang hanggan. Hindi ito goodbye forever, kundi “see you again” sa presensya ng Diyos.
Kaya kahit may lungkot ngayon, hindi ito ang wakas ng kuwento.
Kung talo na ang:
kasalanan,
ang diyablo,
at ang kamatayan,
bakit minsan nabubuhay pa rin tayo na parang bihag?
bihag ng takot,
bihag ng guilt,
bihag ng kawalan ng pag-asa.
Ang problema ay hindi kakulangan ng pangako—kakulangan ng paniniwala at pagsasabuhay ng katotohanan.
Hindi sinasabi ng Diyos na wala na tayong problema ngayon. Pero malinaw ang sinasabi Niya: may katapusan ang lahat ng sakit.
At dahil dito, tinatawag tayong mamuhay bilang mga taong:
may pag-asa,
may tapang,
at may katiyakan ng tagumpay ni Cristo.
May mga takot ba akong dala-dala na parang hindi pa talo ang kamatayan?
May kasalanan ba akong patuloy kong kinakapitan kahit sinabi ng Diyos na ito’y wawakasan na?
Nabubuhay ba ako bilang taong sigurado sa panalo ni Cristo?
Panginoon, salamat dahil sa Iyo, ang kasalanan, ang diyablo, at ang kamatayan ay may wakas na. Turuan Mo kaming mamuhay hindi bilang mga alipin ng takot, kundi bilang mga anak na may katiyakan ng tagumpay. Tulungan Mo kaming isabuhay ang pag-asang ito araw-araw habang hinihintay ang ganap na katuparan ng Iyong pangako. Amen.