Panimula
Kapag pinag-uusapan natin ang plano ng Diyos, kadalasan iniisip natin ang mga pangyayari sa mundo—kasaysayan, mga bansa, at takbo ng buhay. Ngunit mas malalim pa rito ang Kanyang plano. Hindi lamang Niya inaayos ang mga pangyayari; inaayos din Niya ang kaligtasan ng tao.
Bago pa likhain ang mundo, bago pa tayo huminga ng unang hininga, may pasya na ang Diyos. Isang pasyang puno ng pag-ibig at biyaya—ang iligtas ang tao sa pamamagitan ni Jesu-Cristo.
“Sapagkat sa Kanya tayo’y pinili bago pa nilikha ang sanlibutan upang tayo’y maging banal at walang kapintasan sa harapan Niya.”
(Efeso 1:4)
Ang talatang ito ay paanyaya sa atin na huminto, magnilay, at magpasalamat: hindi aksidente ang ating kaligtasan.
Ang isa sa pinakamahirap tanggapin ng puso ng tao ay ito: hindi tayo pinili ng Diyos dahil karapat-dapat tayo. Hindi dahil mabuti tayo, masipag, o relihiyoso. Kung ganito ang batayan, walang sinuman ang maliligtas.
Malinaw ang sinasabi ng Kasulatan:
“Hindi dahil sa mga gawa, kundi dahil sa tumatawag…”
(Roma 9:11–16)
Ang pagpili ng Diyos ay nakabatay sa Kanyang pag-ibig at habag. Ito ay biyaya—isang kaloob na hindi natin kinita, ngunit buong puso Niyang ibinigay.
Isipin natin ito nang personal:
Bago tayo lumapit sa Diyos, Siya muna ang lumapit sa atin.
Bago tayo naghanap, Siya muna ang tumawag.
“Hindi ninyo Ako pinili, kundi Ako ang pumili sa inyo.”
(Juan 15:16)
Ito ay nagbibigay sa atin ng katiyakan at kaaliwan: kung ang kaligtasan ay nagsimula sa Diyos, Siya rin ang magtatapos nito.
Ang plano ng Diyos ay hindi malabo o kulang sa detalye. Hindi lamang Niya itinakda na tayo’y maliligtas—itinakda rin Niya kung paano.
Una, tinawag Niya tayo sa pananampalataya.
Hindi tayo basta naligtas nang hindi nalalaman. Tinawag Niya tayo upang makilala si Cristo at manampalataya sa Kanya.
(1 Tesalonica 5:9–10)
Ikalawa, tinubos tayo ni Cristo.
Ang kaligtasan ay may halaga—at ang halagang iyon ay ang buhay ni Jesus.
“Na nagbigay ng Kanyang sarili upang tayo’y tubusin…”
(Tito 2:14)
Ikatlo, binabago Niya tayo at pinapabanal.
Ang kaligtasan ay hindi lamang tiket patungong langit; ito ay bagong buhay ngayon—isang buhay na unti-unting hinuhubog ayon sa kalooban ng Diyos.
(Efeso 1:5; 2 Tesalonica 2:13)
Lahat ng ito ay may layunin: upang tayo’y maging mga anak ng Diyos at mamuhay para sa Kanyang kaluwalhatian.
May mga bahagi ng plano ng Diyos na malinaw—at may mga bahagi ring nananatiling hiwaga. Hindi lahat ay kayang ipaliwanag ng isip ng tao.
“Ang mga bagay na lihim ay sa Panginoon nating Diyos…”
(Deuteronomio 29:29)
Kapag dumating tayo sa puntong hindi na natin lubos maunawaan, hindi tayo tinatawag ng Diyos na makipagtalo—tinatawag Niya tayong magtiwala.
“O kay lalim ng kayamanan ng karunungan at kaalaman ng Diyos!”
(Roma 11:33)
Ang doktrinang ito ng pagtatalaga at paghihirang ay hindi para magdulot ng kayabangan, kundi:
Pagpuri – dahil ang Diyos ay mabuti
Kababaang-loob – dahil wala tayong maipagmamalaki
Kaaliwan – dahil ang ating kaligtasan ay ligtas sa Kanyang kamay
Habang tayo’y nananahimik sa harap ng Diyos, itanong natin sa ating sarili:
Ano ang nararamdaman mo sa katotohanang pinili ka ng Diyos bago ka pa ipanganak?
Paano mo maipapakita ang pasasalamat sa Kanyang biyaya sa iyong pamumuhay?
Paano ka tutugon sa Kanyang tawag—hindi lang sa salita, kundi sa araw-araw na pagsunod?
Panginoon, salamat sa Iyong walang hanggang pag-ibig at biyaya. Salamat dahil bago pa man ako isinilang, may plano Ka na para sa aking kaligtasan. Turuan Mo akong mamuhay nang may pasasalamat, kababaang-loob, at tapat na pagsunod sa Iyong kalooban. Ikaw ang nagsimula ng aking kaligtasan—Ikaw rin ang aking pagtitiwala hanggang wakas. Amen.
Ang pagtatakda ng Diyos ay hindi malamig na doktrina, kundi mainit na paalala ng Kanyang pag-ibig.
Ang Diyos ay makapangyarihan, marunong, at mapagmahal.
At kung tayo ay kay Cristo, makatitiyak tayo: kasama tayo sa Kanyang walang hanggang plano ng kaligtasan.